OUDERS EN ZOON MIDDAG 29 NOVEMBER 2008.

Door: De vader van Martijn de Goffau.

Na enig overleg thuis als vader besloten om deze middag bij te wonen. Voor moeders is het wellicht toch een beetje te ruig. Bij aankomst bleek dat we aardig voldeden aan het ‘landelijk’ gemiddelde, er waren helemaal geen moeders …
Maar toch zeven vaders die het hebben aangedurfd om alle klussen thuis te laten voor wat ze zijn en een middagje met zoonlief mee te draaien. De temperatuur was ook al niet echt hartverwarmend, maar we laten ons niet kennen!
Na het normale opstartritueel kregen we de opdracht voor die middag te horen: “een wandeltocht afgewisseld met opdrachten waarmee droog hout te verdienen is om daar straks (…) het eten op te kunnen koken.” Ben benieuwd of we daaraan toe komen, maar goed thuis kunnen we altijd nog de frietpan opstarten. De eerste uitdaging was een zelfgebouwde A, een variant op het steltlopen. Onze patrouille haalde hier een mooie tweede score uit drie ploegen. Een aardig begin dus. De route bleek in verschillende vormen te zijn weergegeven en leverde onderweg de nodige discussie op. We hebben het maar gauw aan de verkenners overgelaten, die eigenwijze vaders zijn alleen maar lastig. Het is dan ook minstens 30 jaar geleden dat we dit zelf bij de hand hadden. Althans een aantal van ons. De eerste opdracht onderweg, het zoveel mogelijk blokken zagen voor het eten (alweer!) vroeg de nodige inspanning van één vader en de verkenners. Zo krijg je tenminste geen last van de kou. Na weer een afstand gelopen te hebben, kwamen we bij de volgende opdracht. En dat terwijl we de instructie op z’n kop hadden gevolgd. De jongens leren blijkbaar al snel improviseren…..
Hier was het de bedoeling om een zo hoog mogelijk bouwwerk van bamboe in zeven minuten tijd op te richten. Enthousiast namen de vaders het voortouw en knoopten de stokken op de grond aan elkaar tot een geweldige hoogte. Prachtig plan, totdat het bouwwerk overeind gezet moest worden. Te hoog dus, en veel te slap. Dit leverde helaas niet veel punten op.
Na weer een afstand gelopen te hebben kwamen we bij een eilandje met een gracht erom heen. Aan twee kanten waren dikke touwen over het water gespannen. Dat dit het hoogtepunt van de middag zou worden konden we toen nog niet vermoeden. Het eerste gedeelte was de ‘buikschuif’. Voor de verkenners zo te zien een peulenschil. Op je buik over een (1) touw naar de overkant, het enige lastige is het bewaren van je evenwicht. Maar daar is een trucje voor en dat zag er best simpel uit. Tot je (eindelijk) op het touw zit. En wel aan de bovenkant dus. Dat was al een hele kunst. En dan blijkt dat er in de loop van de jaren iets bij is gekomen wat in zo’n geval behoorlijk in de weg zit. Ik bedoel dus: een buikje. Eerlijk gezegd had ik nog mazzel, want er waren er waar ik bij voorbaat al niet jaloers op was. Maar, op een enkeling na hebben we het allemaal geklaard. Je wilt tenslotte niet afgaan in het bijzijn van je zoon, toch? De striemen en stijve spieren gaan wel weer over (hoop ik).
Het laatste stuk werd afgelegd en we waren weer op het vertrekpunt aangeland. Het Concordiaveld werd onze dinerzaal deze avond. Het eten (nasi) stond klaar, in rauwe vorm wel te verstaan. Dus snel een vuur maken zoals alleen een scout het kan. Sommige vaders zijn hier ook erg in en hadden nu de kans om weer eens echt met vuur te spelen. De tomatensoep werd door de leiding gemaakt, dat gaf in ieder geval iets warms in de maag. Met af en toe een korreltje zand, maar dat mag de pret niet drukken.
Nu kan je je zoveel mogelijk aan het recept houden en de boemboe eerst netjes in water wellen. Je kunt ook naar oud Hollands recept gewoon alle ingrediënten bij elkaar mikken en aar zien wat er van komt. Uiteindelijk was het aan de smaak niet te merken. Zelfs de pindasaus van pindakaas was lekker. Of kwam het omdat we intussen zo’n honger hadden? Ieder heeft z’n maag in ieder geval vol gekregen.
Het opruimen is altijd weer een voorbeeld van saamhorigheid. In een mum van tijd is het veld ontruimd en lijkt het weer een ongerepts stukje natuur. Leiding, geweldig bedankt! Het was een geweldig leuke middag. Onze zoons kunnen weer trots op ons zijn. Laten we dit zo af en toe herhalen. Maar wel één tip: de volgende keer wordt het een moeder en zoon middag! Zodat de vaders op veilige afstand met camera’s kunnen zien wat er gebeurt …