AFSCHEID HOPMAN WOUTER

Door: Wouter van den Berg

Ik zet de motor uit en wacht nog even. Een beetje vreemd is het wel, in de verte hoor ik jongens schreeuwen en zie ik groene bloesjes lopen. Het is koud buiten, het heeft vanmorgen nog iets gesneeuwd. Het is nu drie maanden geleden dat ik gestopt ben bij de verkenners en vandaag ga ik afscheid nemen. Ik ben eigenlijk best benieuwd naar wat ze allemaal bedacht hebben. Na zoveel jaar van leidinggeven komt er nu echt een einde aan mijn drukke scoutingbaan en zal ik vanmiddag in het middelpunt van de belangstelling staan. Dat is eigenlijk niets voor mij maar ik vind het wel leuk om mee te maken, het hoort er allemaal bij. Leuk ook om de jongens weer even terug te zien want die heb ik natuurlijk best gemist de afgelopen tijd.

Het is nu bijna halfvier, ik trek mijn uniform recht, zet mijn baret met groene pluim nog eenmaal op en laat mijn warme winterjas achter in de auto. Met een rugzak vol snoep en afscheidsfoto's loop ik langzaam naar het troephuis toe. Het ziet er enigszins verlaten uit, weinig te beleven op het eerste gezicht. Marijn doet de luiken dicht en komt bij me staan. Ik moet nog even wachten en mag niet naar binnen. Ik vraag me af waar iedereen is en wat er nu gebeuren gaat. Waar zijn ze nou al die tijd druk mee geweest? De verkenners moesten al om 13.00 uur naar het clubhuis komen, het is nu halfvier. Het zal me benieuwen en wacht rustig af, ze zijn nog niet helemaal klaar. Ik weet wel hoe dat gaat.

Het is flink koud buiten, ik heb er spijt van dat ik mijn jas heb uitgedaan. De verkenners verzamelen zich nu in de kampvuurkuil. Iedere patrouille heeft zelf iets mogen bedenken en voorbereid. De Uilen mogen als eerste.

Van Barry krijg ik een briefje met allemaal kompasrichtingen en afstanden erbij. Binnen wordt nog gauw een kompas gehaald, in de grond staat een kruis gekrast waar ik moet gaan staan. Na twee keer schieten kom ik niet goed uit. De stappen die ik neem zijn blijkbaar niet groot genoeg geweest. Samen lopen we over het Concordiaveldje waar verkenners bezig zijn met groene dekzeilen en gaten in de grond. Nadat ik het lijstje met richtingen heb afgewerkt moet ik binnen een straal van drie meter een briefje zoeken. Dat gaat goed, ik ben geslaagd.

Terwijl we terug naar het troephuis lopen is het weer als van oudst, alsof ik gewoon een opkomst draai met verkenners om me heen en helemaal niet bezig ben met afscheid nemen. Ik ken de jongens nog zo goed, alsof ik niet ben weggeweest.

De tweede patrouille zit al klaar, aan een tafel met daarop de vertrouwde metalen soepkommen van de groep. Ik mag zitten aan het hoofd van de tafel en wacht geduldig op wat komen gaat. Rob komt aangelopen met een grote pan met warme havermout. Met een glimlach op zijn gezicht vertelt hij mij dat hij het zelf heeft klaargemaakt. Het ziet er best goed uit en smaakt ook prima. Een warme hap gaat er met deze kou wel in. Iedereen vindt het lekker, het is ook goed gelukt.

Ik weet natuurlijk als geen ander dat het maken van een goede pan met havermout best lastig is. Het luistert namelijk heel precies. Havermout is echt mijn ding, dat heb ik al zo vaak voor ze klaargemaakt.   Het recept

Het is meer dan een goedkope, gezonde en goed vullende maaltijd op de vroege zaterdagmorgen. Veel jongens zijn het niet gewend om te eten wat de pot schaft en hebben moeite die mentale grens te nemen (het ziet er namelijk niet echt smakelijk uit). Maar het samen eten van havermout helpt mee de troep te vormen tot een hechte vriendenclub. Samen staan we sterk en laten we ons niet kisten als het eens anders gaat dan dat je thuis gewend bent.

In de loop der jaren heb ik de groep met havermoutfans gestaag zien groeien, generaties zijn er inmiddels al mee opgegroeid. Het heeft altijd stof tot discussie gegeven, met de jongens en ook met de leiding onderling. Het is een spel van geven en nemen, grenzen verleggen en elkaar beter leren kennen. Havermout en verkenners horen gewoon bij elkaar. 'k Ben wel benieuwd of dat in de toekomst zo zal blijven.

Tom en Roelof nemen me mee naar de achterkant van het troephuis, naar de touwen tussen de bomen. De trap mag ik niet gebruiken, dat valt dus best tegen. Ik heb er nu spierpijn van terwijl het helemaal niet zoveel voorstelde, het zal de kou wel zijn geweest!

Via de indianenbrug en de buikschuif van de Valken kom ik uiteindelijk terecht bij de laatste post op het Concordiaveldje. Voor het veldje moet ik een blinddoek om en loop ik mee naar een gat in de grond waar ik in moet kruipen. Het is de ingang van een waar gangenstelsel onder de grond, de Vietcong zou er jaloers op worden. Er is werkelijk veel werk (grond) verzet door deze patrouille, een meter of twintig moet ik mijn lange lichaam door nauwe bochten wringen en moet ik op zoek naar de uitgang van deze onderzeilse doolhof.

Het loopt al tegen vijven nu, het is mooi geweest, we gaan naar binnen. We gaan zitten in een langgerekte kring voor de patrouillehokken die ik zo goed ken. Aan alles wat hier hangt of staat heb ik goede herinneringen. Ik ken het hok en de spullen die er staan van binnen en van buiten. Het is een leuke tijd geweest bij de verkenners, ik heb hier altijd met veel plezier gestaan. Zesentwintig jongens in een kring, wat zijn het er veel. Ik trakteer nog even en bij de deur geef ik iedereen nog een hand. De opkomst is nu afgelopen, de verkenners gaan naar huis.

Alles wat in het verleden zo belangrijk voor mij was is dat nu niet meer. Het is mooi geweest, ik heb mijn best gedaan en mijn steentje meer dan bijgedragen. De anderen mogen nu verdergaan zonder mij. Met de jongens heb ik het altijd goed kunnen vinden, die mis ik straks waarschijnlijk nog het meest. Wat blijft zijn persoonlijk herinneringen aan de tijd dat ik verkennerleider was, en dat neemt niemand me meer af.

Met veel plezier denk ik terug aan alle zomerkampen, aan alle kader- en weekendkampen. Aan alle opkomsten en leuke momenten. Aan alle spannende avonturen die we samen hebben bedacht, het zijn er te veel om hier nu op te noemen. Sommige jongens hebben veel indruk op mij gemaakt en zal ik nooit vergeten. Het was een leuke en leerzame tijd, een deel van mijn leven.

Je verkennertijd is je leukste tijd, vergeet dat niet! Gebruik je fantasie en speel zoveel je kunt. Geef niet te gauw op en help elkaar als het eens niet lukken wil. Maak het de leiding maar goed lastig, dat is helemaal niet erg. Leer de technieken, daar heb je heel je leven nog wat aan. Draag je uniform met respect en wees er trots op dat je een PM-er bent.

En dat we voor altijd een Christelijke jongensgroep mogen blijven, daar is namelijk helemaal niets mis mee!

Ik hoop jullie gauw weer terug te zien.

Met vriendelijke groet,
Hopman Wouter van den Berg

Ede, 15-03-2006









Bedankt voor de leuke verjaardagskalender. Hij hangt nu op de wc, op maart. Op deze foto hebben jullie alleen wel allemaal je uniform verkeerd om aan!!!! :)