JOTA 2003

Door: Hopman Wouter

Maar liefst 3 zendamateurs hebben dit jaar hun apparatuur in het troephuis opgesteld. Voor het clubgebouw staan twee zendmasten welke met rood/wit afzetband rijkelijk zijn afgeschermd.

De rowans hebben weer een relax-tent ingericht waar tegen schappelijke prijzen limo, snoep en warme broodjes gekocht kunnen worden.

De welpen slapen in de grote legertent en de ouders worden morgenmiddag opgevangen in de daarnaast staande grote Regiotent. Een beetje vreemde eend in deze bijt zijn de twee caravans die geparkeerd staan aan de Doolhoflaan. Al met al is het weer een drukte van belang en belooft het weer een echt JOTA-weekend te gaan worden.

Voor de 'nieuwe jongens' is dit hun eerste weekendkamp bij de verkenners. Het is het derde weekend van oktober en de sterren staan helder aan de lucht. Het belooft een koude nacht te worden. Ik vraag me af wat er nu allemaal door hen heen gaat? Gelaten kijken ze een beetje onwennig toe hoe de oudere jongens met het opzetten van de tent aan het stoeien zijn. Natuurlijk zijn alle aanwijzingen die ik geef overbodig en hebben ze mijn hulp echt niet nodig.

Dan eerst maar eens kijken of er al koffie gezet is in de keuken. De zendamateurs zijn bijzonder te spreken over de goede atmosfeer en de binnenkomende signalen. Ze redden zich prima en zijn druk met van alles en nog wat. Het lijkt me een aardig stel, straks maar eens nader kennis maken.

Buiten informeer ik of we al weten waar we de jongens gaan droppen vannacht. Dit blijkt nog niet het geval te zijn en al gauw staan we samen gebogen boven een stafkaart. Er lopen diverse grote wegen waar we rekening mee moeten houden. Een veilig gebied zoeken waar de jongens weinig risico lopen en weinig kattenkwaad kunnen uithalen. Met zes auto's en 20 in veiligheidshesjes gestoken verkenners gaan we op pad.

De oude rijksweg op, de hei over en bij de schaapskooi linksaf. We laten de auto's achter en lopen samen met de jongens verder het donkere bos in. Er staan echt tienmiljoen sterren aan de hemel, tijd voor een leermoment. De Grote Beer (het steelpannetje) is duidelijk zichtbaar. Al gauw vinden we, in het verlengde van dit sterrenbeeld, de Poolster en zo ook het Noorden. Leuk om hier weer eens mee bezig te zijn.

Nu nog zien dat we ze stil krijgen, je mag hier tenslotten na zonsondergang niet meer komen. Samen, als groep maken ze veel te veel lawaai. Het gaat beter wanneer we ze achter elkaar laten lopen. We passeren een laatste huis en komen uit bij een afgezet natuurgebied. We splitsen de groep in vieren en gaan ieder een andere kant op. Per patrouille moeten ze nu zelf de weg maar terugvinden naar het troephuis.

Rond twaalf uur komt de eerste patrouille binnenlopen. Ze zijn allen uitgelaten en vertellen al gauw over hun ontmoeting met een groep wilde zwijnen. Een andere patrouille is juist via het Mausoleum in Ede gelopen om eventuele zwijnen en ander gespuis te ontlopen.

Na de officiele opening van de Jota is het tijd om iedereen naar bed te sturen. Dat valt echter niet mee. Om de nieuwe jongens enigsziens te ontzien neem ik het kader, dat echt nog niet naar bed wil, mee naar de relax-tent van de Rowans. Daar vraag ik hen rekening te houden met de jongens die al wel willen gaan slapen en te letten op het vaak ruwe taalgebruik van met name de kaderleden. Ik heb zo mijn twijfels of ze me wel serieus nemen en laat het er verder maar bij. We hebben het nog even over roken en of je wel of niet iets uit een winkel pikken mag. Daar verschillen de meningen over.

Natuurlijk kan ik het niet laten om Marijntje nog even terug te pakken. We mogen elkaar immers graag een beetje dwarszitten. Ook heeft hij het weer gepresteerd om zonder uniform naar de scouting te komen (net als zijn tweelingbroer overigens). Samen met Bernard lok ik hem mee naar de auto alwaar hij denkt zijn eerder in beslaggenomen cd-speler terug te krijgen. Wanneer we doorlopen richting het spoor begint hij al gauw argwaan te krijgen. Met een hand voor zijn (veel te grote) mond strompelen we verder het donkere bos in. Hier binden we hem wederom vast aan het trafohek en leg ik hem nog weer een keer haarfijn uit dat hij wel heel erg blij mag zijn met alle nieuwe kansen die hem keer op keer geboden worden.

Wanneer ik terugkom heeft hij net een hand los weten te maken. Dat valt me een beetje tegen van mezelf. Natuurlijk dreig ik de inmiddels gemaakte foto's op het internet te zetten wanneer hij niet belooft dat hij zich voortaan beter zal gaan gedragen. Terwijl ik hem dit vertel besef ik dat dit bij deze jongen geen zin heeft, hij zal zichzelf namelijk nooit gewonnen geven. Daar ken ik hem inmiddels te goed voor. Teruglopend naar het troephuis vertelt hij me nog even dat hij ook rekenig met mij houdt door me niet echt op mijn nieren te slaan (meneer zit namelijk op streetfight!).

Zaterdag
Ondanks de extra deken was het akelig koud vannacht. We gaan ochtendgymnastiek doen met de jongens, dat belooft weer wat. Na een stukje rennen, bokjespringen en achteruit lopen kunnen we gaan eten en datgene doen waar we dit weekend allemaal voor gekomen zijn; zenden!

De wc's zijn verstopt, Marcel baalt er van en beluit de schop in het zand te steken. Samen leggen we de deksel van de beerput bloot. Een dikke laag stront voor een schot blokkeert de doorstroming. Eigenlijk zijn we gek dat we dit allemaal zelf gaan doen terwijl er zoveel jongens vrij rond lopen.

Helaas pindakaas, ze hebben er lucht van gekregen en willen niet komen wanneer we ze roepen. Pas wanneer ik ze de keus geef tussen helpen of spullen pakken steekt men (heel langzaam) de handen uit de mouwen. Ze moeten maar leren dat het niet enkel feest kan zijn.

's Middags knutselen ze een heuze spionnen-antenne in elkaar. De zendamateurs weten de aandacht van de jongens goed vast te houden. Op twee locaties moeten schuilhutten gebouwd worden en de zelf gemaakte antennes worden uitgezet. Zelf rij ik mee met de Landrover, welke is uitgerust met een mobiele zender, en bezoeken we zo de twee kampen. Via de zender verkrijgt men vier codes welke moeten worden ingevoerd in GPS-ontvangers. Hiermee gaan ze op zoek naar brieven met daarin gedeelten van een coordinaat. Met dit coordinaat kan men dan het kamp van de tegenpartij localiseren.

Hoewel het volgens mij afgelopen donderdag nog niet duidelijk was of dit dagdeel wel door iemand georganiseerd zou worden, zat het programma verder goed in elkaar. Wel jammer dat we niet meer tijd hadden om het helemaal af te maken. Terwijl we wachten op de komst van de jongens, het is al half vijf geweest, is er tijd om ons even lekker af te reageren. Alles wat niet goed ging komt op tafel. Iedereen heeft wel wat te mekkeren, tegen vijven zijn we wel zo'n beetje uitgeraasd.

Wanneer de jongens eindelijk terug zijn kunnen ze vrijwel gelijk door naar huis. Ze hebben niet veel praatjes meer. Missie geslaagd.